Wednesday, August 16, 2017

குள்ளச் சித்தனும் சூஃபிகளும்




26 ஜூன் 2017 ஞாயிற்றுக் கிழமை என்று நினைவு. ராமநாதபுரத்தில் ஒரு திருமண நிகழ்வுக்குத் தலைமையேற்பதற்காக எனது குருநாதர் வந்திருந்தார்கள். அவர்களுடன் சீடர்கள் ஒரு நாற்பது பேர் சென்றிருப்போம். சனிக்கிழமை இரவு முதல் உணவும் இராத் தங்க விடுதிகளில் வசதியான ஏற்பாடுகளையும் செய்திருந்தார் மணமகனின் தந்தையாரும் பனைக்குளம் என்னும் ஊரின் குறுநில மன்னர் எனத்தகும் மதிப்பிலுள்ளவருமான நாஃபி ஹாஜியார்.
 Image result for igloo ramanathapuram

      திருமண விருந்து முடிந்து வந்திருந்தோர் கொத்துக் கொத்தாக வெளியேறிக்கொண்டிருந்தார்கள். இரண்டாம் மூன்றாம் சுற்று ஐஸ்க்ரீம் வாங்கிக்கொண்டிருந்தது ஒரு கூட்டம். கலைந்து கிடந்த நாற்களிகளில் ஒரு மூலையில் கலீஃபா முஹய்யுத்தீன் அமர்ந்திருந்தார்கள். எனது குருநாதரின் ஆன்மிகப் பிரதிநிதிகளில் ஒருவர். இளவயதுக்காரர்தான். எனக்கு அண்ணன் என்று சொல்லலாம். அவருக்கு அருகில் அமர்ந்தேன். பாடுபட்டுக் கூட்டத்துள் புகுந்து ஒரு ஐஸ்க்ரீம் கோப்பையை அவருக்கென்று கொண்டுவந்து வழங்கினார் ஒருவர். “நீங்க ஐஸ்க்ரீம் சாப்டீங்களா?” என்று என்னை வினவினார்கள். பொய்யுரைத்தல் தகாதென்று “இல்லீங்க ஹஜ்ரத்” என்றேன். “சாப்பிடுங்கள்” என்று சொல்லி என்னிடம் தந்தார்கள். மறுக்காமல் வாங்கிக்கொண்டேன். அதனைக் கொண்டு வந்தவர் என்னை ஏற இறங்க ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டுச் சென்றார், ஹஜ்ரத்துக்கு இன்னொரு ஐஸ்க்ரீம் வாங்கிவர. ஹஜ்ரத் என்னுடன் உரையாடத் தொடங்கினார்கள்.

      ”ஆன்மிகம் என்றால் என்ன?”
      ”நீங்களே சொல்லுங்கஜி” நான் நிதானமாக ஐஸ்க்ரீமை வாயிலிடுகிறேன்.
      ”இப்ப இங்க ராமநாதபுரத்துல வெய்யில் எப்படி இருக்கு?”
      ”திருச்சியில இருக்க மாதிரித்தான், ரொம்பவும் கடுமையா இருக்கு”
      ”வேர்க்குதுல்ல...”
      ”ஆமாம். ரொம்பப் புழுங்குது. முதுகெல்லாம் எரியுது” (’குனிய வச்சு முதுகுல சால்னா ஆக்கலாம்’ என்று நண்பர் ஒருவர் முன்பு சொன்னதை நினைவு கூர்ந்தேன். நாங்கள் அமர்ந்திருந்த இடம் வேறு மண்டபத்துக்கு வெளியே அரை வட்ட வடிவில் உயரமாக அமைக்கப்பட்டிருந்த கூடாரத்தின் கீழே.)
      ”இப்ப இதே நேரம் ஊட்டியில எப்படி இருக்கும்?”
      ”குளுகுளுன்னு இருக்கும். பதினைஞ்சு டிகிரியாவது கம்மியா இருக்கும்”
      ”இங்கிருந்து ஊட்டிக்குப் போகணும்னா என்ன செய்வீங்க?”
      ”என்ன செய்ய, பஸ்ஸேற வேண்டியதுதான். இல்லன்னா இப்ப திருச்சியிலேர்ந்து வந்த மாதிரி ஒரு காரப் புடிச்சுக்கிட்டு கும்பலா போவணும்”
      ”அதுக்கு ரொம்ப நேரம் ஆகுமே? சரி, ராமநாதபுரத்த ஊட்டி மாதிரி குளுகுளுன்னு ஆக்கணும். அதுக்கு என்ன செய்யலாம்?”
      ”அல்லாஹ்வாப் பாத்து மழயகிழய அனுப்பிச்சான்னா கொஞ்சம் கூலாகும். ஆனாலும் ஊட்டி மாதிரி அவ்வளவு குளுமையா ஆகாதே?”
      ”இல்லங்க. நாம ஊட்டிக்குப் போக வசதிப்படாதுன்னா, இங்க ராமநாதபுரத்துக்கு ஊட்டிய கொண்டு வந்துறனும். அதுதான் ஆன்மிகம்!”
      உரையாடலின் திசையே அப்போதுதான் எனக்கு மூட்டம் விலகிப் பாதை தெரிந்தது. சட்டென்று உள்ளே ஒரு விளக்குப் பற்றிக்கொண்டது. வியப்பும் பரவசமும் கலந்து அவர்களைப் பார்த்தேன். அவர்கள் மேலும் தொடர்ந்து பேசினார்கள்.
      ”எல்லோருக்கும் ராமநாதர்புரம் வெய்யில்ல வேர்த்துக் கொட்டீட்டிருக்கும். அவ்லியாவுக்கு ஊட்டில இருக்குற மாதிரி குளுகுளுன்னு இருக்கும். இருக்கணும். இப்பச் சொல்லுங்க ராமநாதபுரத்துக்கு ஊட்டிய எப்படிக் கொண்டு வர்றது?”
      சரிதான். ராமநாதபுரத்துக்கு ’ஊட்டி வருக்கி’ய வேணுமனா நான் கொண்டு வரலாம். உதகமண்டலத்தையே கொண்டு வரணும்னா ஆகுற காரியமா அது? என்று என் கமண்டலத்திற்குள் எண்ணம் ஓடிற்று.
      ”ராமநாதபுரத்துக்கும் ஊட்டிக்கும் எவ்வளவு தூரம் இருக்கும்?” என்று முஹய்யுத்தீன் கலீஃபா கேட்டார்கள். 

      நான் இந்தப் பாடத்தில் கஜ்னி முகம்மது. என் வீட்டிலிருந்து பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு எவ்வளவு தூரம் என்று யாராவது விசாரித்தாலே மாற்றி மாற்றி பதில் சொல்வேன். ஐன்ஸ்டீனின் சார்பியற் கோட்பாட்டின் அழுத்தமான தாக்கத்தில் இயங்கிக்கொண்டிருப்பது என் மனம். அவ்வப்போது தூரக் கணக்குகளை மாற உணர்ந்துகொண்டே இருக்கும். எனவே நான் ’பிருக்குப் பிருக்’கென்று முழித்தேன். அருகிலிருந்தவர் பதில் சொன்னார், “ஒரு நானூறு கிலோமீட்டர் இருக்கும்”. (உண்மையிலேயே அவர் பயண அறிஞர்தான். துல்லியமாக நானூற்றுப் பத்தொன்பது புள்ளி நான்கு கி.மீ என்கிறது கூகிள்).

      ”இதுதான். இப்படி நீங்க நெனக்கிறதத்தான் மாத்தணும். ராமநாதபுரம் இங்க இருக்கு, நானூறு கிலோமீட்டருக்கு அப்பால ஊட்டி அங்க இருக்குன்னு பாக்கறீங்க. இது நமக்குள்ள பார்வை. ராமநாதபுரம் எங்க இருக்கோ ஊட்டியும் அங்கேயேத்தான் இருக்குன்னு பாக்கணும். எல்லாமே ஒரே இடத்துல ஒரே புள்ளியிலதான் இருக்கு. இங்கே அங்கேன்னு வித்தியாசம் கிடையாது. அப்படிப் பாத்தா ஊட்டிய இங்க ராமநாதபுரத்துக்குக் கொண்டு வந்துடலாம். அப்படிக் கொண்டு வரத் தெரிஞ்சா நீங்க ஆன்மிகவாதி”

      இதைச் சொல்லிவிட்டு கலீஃபா எழுந்து சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் சென்று மண்டப வாசலுக்குத் திரும்பும் வரை நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஐஸ்க்ரீமை விடவும் குளுமையான இதமான சுவையான ஞான அமிர்தத்தைப் பக்குவமாக ’ஊட்டி’விட்டுச் செல்கிறார்கள்!

      ஒரு மாத காலத்திற்கும் மேல் ஓடிவிட்டது. கடந்த நான்கு நாட்களாகப் புதினம் ஒன்றை வாசித்து இதோ இன்று (14.08.2017) மதியம் முடிக்கின்றேன். யுவன் சந்திரசேகர் எழுதிய முதற் புதினமான “குள்ளச் சித்தன் சரித்திரம்”. 2002-ல் முதற்பதிப்பு வெளிவந்துவிட்டது. பதினைந்து வருடங்கள் கழித்து இப்போதுதான் வாசிக்க வாய்த்திருக்கிறது எனக்கு. 2011-இல் கிழக்குப் பதிப்பகத்தார் வெளியிட்ட பிரதி எனது கையில். 
Image result for yuvan chandrasekar

      ”குள்ளச் சித்தன் சரித்திரம்” புதினத்திற்கும் எனக்குமான தொடர்பு பத்தாண்டுகளுக்கு முற்பட்டது என்றே சொல்லலாம். 2002-இல் தமிழினி பதிப்பகம் வெளியிட்ட பிரதி ஒன்று எம் துறை நூலகத்தில் இருந்தது. என்னிடம் தொலைதூரக் கல்வித் திட்டத்தின்கீழ் எம்.ஃபில் ஆய்வு மாணவனாகச் சேர்ந்த ‘தக்காளி’ வெங்கடேசனின் கையில் அதனைத் தந்து ‘படித்துவிட்டு வா. பேசிக்கொள்வோம்’ என்று அனுப்பினேன். அப்போது நான் அதைப் படித்திருக்கவில்லை. போனவன் போனவன்தான். இதுவரை அவன் போய்ச்சேர்ந்த மர்மம் அவிழவேயில்லை. (’தக்காளி’ என்னும் அடைமொழி கொண்டு ஆள் தளதளப்பாக இருப்பானாக்கும் என்று எண்ணற்க. கச்சலாகக் கொத்தவரங்காய் போல்தான் இருப்பான். அஃதவன் புரிந்த வியாபாரம் கருதி அமைந்த பட்டப்பெயரும் அன்று. அதற்கு வேறொரு பின்னணி இருக்கிறது. வேறு சமயத்தில் சொல்கிறேன்.)

      முஹய்யுத்தீன் கலீஃபா சொன்னதாக மேலே நான் விவரித்த ஞானம் “கு.சி.ச” புதினத்தில் இருந்தது. வாசிக்கும்போதே முதுகுத்தண்டில் மின்னல். மாய எதார்த்தம் அல்லது மாற்று எதார்த்தம் என்றழைக்கப்படுகின்ற மேஜிக்கல் ரியலிசம் என்னும் புனைவியற் கோட்பாட்டின்படி எழுதப்பட்டுள்ள இந்நாவலில் பொதுப்புரிதலான பௌதிக விதிகளை வளைத்து அல்லது உடைத்துவிடுகின்ற, மீவியற்கை என்று சொல்லத்தக்க நிகழ்வுகள் பலவற்றைப் பின்னிப் பின்னிக் கதையை நகர்த்திச் செல்கிறார் யுவன். அவரது எழுத்துக்களின் சிறப்பம்சமே அதுதானே? கால தேச வர்த்தமானங்கள் நெகிழ்ந்து திரவப் ப்ரவாகமாகும் தருணங்களால் ஆனதே இவ்வாழ்க்கை என்பதை உணரவைக்கும் தன்மை இயல்பாகவும் ஆற்றலுடனும் அவரது எழுத்துக்களில் அமைந்திருக்கிறது. 

      அருணகிரியார் என்னும் அந்தக மகானொருவரைப் பார்க்க வருகிறார்கள் ராம.பழநியப்பனும் அவரது மனைவி சிகப்பி (எ) மீனாட்சியம்மையும். அந்தகரோ சுவரைப் பார்த்துக்கொண்டே இவர்கள வீட்டினைத் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறார். இந்நிகழ்வு நடந்து வெகு நாட்கள் கழித்து, பல அனுபவங்கள் பெற்ற பின் ராம.பழநியப்பன் தனது நெருங்கிய நண்பனான செய்யதுக்குக் கடிதம் ஒன்று எழுதுகிறார். அதில் அந்த நிகழ்வையும் குறிப்பிடுகிறார்:

      ”எனக்கு வேறு ஒரு கேள்வி இருக்கிறது செய்யது. கண் முன்னால் உட்கார்ந்திருக்கிற எங்களை அவரால் பார்க்க முடியாது. ஆனால், பூலாங்குறிச்சியில் இருக்கிற எங்கள் வீட்டைத் துல்லியமாகப் பார்க்கிறார். வீட்டிலுள்ள பூஜை அலமாரி தெரிகிறது அவருக்கு. கரட்டுப்பட்டியிலிருந்து நம்மூருக்கு வரவேண்டுமென்றால், குறைந்தது நாலைந்து மணிநேரம் ஆகிவிடுகிறது நமக்கு. அவருக்கு அப்போதே அங்கேயே, சொல்லப்போனால் அவர் உட்கார்ந்திருக்கும் இடத்திலேயே இருக்கிறது பூலாங்குறிச்சி.
      ”அதாவது, பூலாங்குறிச்சி, கரட்டுப்பட்டி என்று இரண்டு இடங்கள் கிடையாது அவருக்கு. நாலு மணிநேரம் என்ற இடைவெளியும் கிடையாது. அமெரிக்காவையும் இதே மாதிரிப் பார்த்துவிட முடியும் அவரால் என்றுதான் தோன்றுகிறது.
      ”அப்படியானால் அவர் சஞ்சரிக்கும் பிரதேசம் எது, அந்தப் பிராந்தியத்தின் வெளிவிளிம்பு எது?” (பக்.202-203).

      இதே ஞானப்பார்வையை முன்வைக்கும் இன்னொரு முக்க்கியமான இடத்தையும் பார்க்கலாம். இப்புதினத்தில் வரும் சித்தர்களில் ஒருவர் முத்துச்சாமி (கதைப்படி, ஒரே சித்தர்தான் நான்கு நபர்களாக வருகிறார்!). தான் ஞான சித்தி அடைந்த அனுபவம் பற்றி அவர் தனது பால்ய ஸ்நேகிதனும் தற்போதைய சீடருமான ஹாலாஸ்யம் ஐயர் என்பவரிடம் பேசுகின்ற ஒரு தருணத்தில் பின்வருமாறு சொல்கிறார்:

      ”ஆலாஸ்யம், ஞாபகத்தில் இரண்டு வகை இருக்கிறது. முதல் வகை ஞாபகத்தில், நான் சோழவந்தானில், வைகைக் கரையில், ஒரு சாயங்காலத்தில் இருக்கிறேன். இது ஒரு புற நிர்ப்பந்தம். மாற்ற முடியாதது. எந்நேரமும் ஏதாவதொரு பொழுதில்தான் இருந்தாக வேண்டும். சரீரத்தின், அதை ஆதாரமாகக் கொண்ட பிரக்ஞை நிலையின் அடிப்படை அமைப்பு அப்படி.

      ”இன்னொரு ஞாபகம் இருக்கிறது. அதி சுதந்திரமானது. இருந்த இடத்தில் இருந்தவாறே எங்கும் இருக்கலாம். எப்போதிலும் இருக்கலாம். இங்கே, இப்போது என்ற சிறைக் கம்பிகள் உருகி ஓடிவிட்ட பிறகு மீந்திருக்கும் மைதானம் அது.” (ப.171).

      ஈரேழு ஆண்டுகட்கு முன்பு என்று நினைவு. இளம் பேராசிரியர்களுக்கான பயிற்சிப் பட்டறை ஒன்றில் கலந்துகொண்டேன். உளவியல் மருத்துவர் ஒருவர் ஊக்குநராக வந்து உரையாற்றினார். அவரது பேச்சு தியானம், உள்ளுணர்வு, ஹைப்போதாலமஸ், சக்கரங்கள் என்றவாறு சுற்றிவந்தது. குழந்தைக்கு மிட்டாய் கிடைத்தது போல் ருசித்த உரையாக அமைந்துவிட்டது. நிகழ்வின் முடிவில் பொறிஞரும் பயிற்சியாளருமான எஸ்.ஏ.டபிள்யூ.புகாரி தொகுப்புரையும் நன்றியுரையும் கலந்தது போல் பேசினார். “இந்த நிகழ்வு சூஃபிச் சிந்தனை கொண்டவர்களுக்கு மிகவும் ருசியாக இருந்திருக்கும்” என்று அவர் சொன்னார். ஆனால், அந்த மருத்துவர் பேசியவை அனைத்தும் இந்து ஞான மரபு மற்றும் பௌத்தம் சார்ந்ததொரு நோக்கில்தான். அதை நவீன மருத்துவக் கண்டறிதல்களுடன் ஒத்திசைத்துப் பேசியதுதான் அவரது பொழிவின் சிறப்பம்சம். யுவன் எழுதியிருக்கும் இந்நாவல் குறித்தும் நான் அதையே நவில்வேன். இந்நாவலில் சூஃபித்துவச் சிந்தனைப் போக்குக் கொண்டார்க்குத் தூண்டலாகும் அம்சங்கள் உள்ளன.

      ”கால இயந்திரம்” என்றொரு சிறுகதை. சுஜாதா எழுதியது. காலத்தில் முன்னும் பின்னும் பயணிப்பதைச் சாத்தியமாக்கும் கருவி ஒன்றினை விஞ்ஞானி ஒருவர் வடிவமைத்திருப்பார். அவரது நண்பன் ஒருவனை அதில் அமர வைத்து அனுப்புவார். அவன் ஈராயிரத்தைனூறு ஆண்டுகட்கு முன்னே போய் தொல்காப்பியரைச் சந்திப்பான். இப்படியெல்லாம் போகும் அக்கதையில் காலம் என்பதை பிரபஞ்சவெளியின் நான்காம் பரிமாணம் என்பதாக ஐன்ஸ்டீன் சொன்னதைக் கொண்டு “ஐந்தாம் பரிமாணத்தில் வாழும் ஒருவர்க்கு நான்காம் பரிமாணத்தில் முன்னும் பின்னும் நகர்தல் சாத்தியமே” என்று அந்த விஞ்ஞானி விளக்குவார். நம்மைவிடப் புலன்கள் குறைந்த ஜீவராசிகளுக்கு முப்பரிமாணம் என்பதை உணரும் தன்மைகூட இருக்காது என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுவார். யுவனின் புதினத்தில் இந்தப் புள்ளியை ஹாலாஸ்யமிடம் சித்தர் முத்துச்சாமி சொல்கிறார்:

      ”ஆலாஸ்யம், சாரைப்பாம்பின் பாஷையில் உயரம் என்ற பதமே கிடையாது. காரணம், அதன் தரிசனத்தில் நீளமும் அகலமும்தான் உண்டு. அப்படியிருக்க, உயரம் என்ற அனுபவமே சந்தேகத்துக்குரியது என்று சாரைப்பாம்பு சொன்னால், அதைத் தமாஷ் என்றுதான் கொள்ளவேண்டும். சாரையின் தர்க்க ஸாஸ்திரத்தில் உயரம் என்ற ஸங்கதி கிடையாது என்பதால், பூலோகத்தில் உயரம் என்ற அனுபவமே இல்லை என்று அர்த்தமாகிவிடுமா?” (ப.94)
 Related image

      இதை வாசித்தபோது இதே விஷயத்தை இன்னொரு இடத்தில் முன்பு எங்கோ வாசித்த நினைவு மண்டையில் நமநமவென்றது. அது நத்தையை வைத்து இதே தத்துவத்துக்கான விளக்கம். ’நத்தையின் உலகம் இருபரிமாண அனுபவத்தால் ஆனது. எனவே அது பேசினால் மூன்றாவது பரிமாணத்தை மறுக்கும்’ என்னும் கருத்தாக அது என் நினைவில் இப்போது உருக்கொள்கிறது. அல்லாமா இக்பால் ஆற்றிய ஆறு உரைகளின் தொகுப்பு “Six Lectures on the Reconstruction of Religious Thought in Islam” என்னும் பெயரில் நூலாகியது. அந்நூலுக்குள் எங்கோ கிடக்கிறது இவ்விளக்கம்.

      பல காலகட்டங்களில் நிகழும் நிகழ்வுகளின் கோர்வையாக நகரும் யுவனின் புதினத்தில் முகலாய மன்னர் ஜஹாங்கீரின் ஆட்சிக் காலகட்டமும் ஒன்று. அதில், மவுண்ட்பேட்டன் என்னும் ஆங்கிலேய வணிகன் ஒருவனின் பார்வையில் இந்தியா வருணிக்கப்படுகிறது. அவனிடம் ஒரு மவுல்வி சொல்கிறார், “ஆமாம், பறவைகள் அரசாள வந்திருந்தால், மனிதர்கள் காட்சிப் பொருளாகியிருப்பார்கள். மனிதர்களின் சம்போகம் பற்றி மயில்கள் குறிப்பு எடுத்திருக்கும். மயில்கள் புணர்வது பற்றி பாதுஷா எழுதியிருப்பது போல.” (ப.138)

      இதற்கு ஒப்பானதொரு கருத்து மௌலானா ரூமி அவர்களின் மஸ்னவி காவியத்தில் இடம்பெற்றுள்ளது. வீரன் ஒருவன் சிங்கத்தை வேட்டையாடிக் கத்தியால் குத்திக் கிழிப்பதாக ஓவியன் ஒருவன் படம் தீட்டுகிறான். கூண்டுக்குள் அடைக்கப்பட்ட ஒரு சிங்கத்திடம் அப்படம் காட்டப்படுகிறது. அதைப் பார்த்த சிங்க மனதிற்குள் எண்ணிக்கொள்கிறது, “அப்பனே! இது மனிதனின் கற்பனை. எனவேதான் இப்படி இருக்கிறது. இதுவே சிங்கத்தின் கற்பனையாக இருந்தால் சிங்கம் ஒன்று மனிதனைக் கீறிக் கிழித்துக் குதறுவதாக வரைந்திருக்கும்.”

      யுவனின் புனைவுலகின் இன்னொரு சிறப்பம்சமாக இதனை நான் காண்கிறேன். அதாவது பிற உயிரினங்களின் வாழ்க்கையை மனிதர்களாகிய நமது வாழ்க்கையைப் போன்றே பாவித்துப் பேச அவருக்கு இலகுவாக முடிகிறது. இது மிகவும் நல்ல விஷயம். ஆன்மிகத்துக்கு உகந்ததொரு பண்பாக இதனைச் சொல்லலாம். ”விருந்தாளி” என்னும் அவரது சிறுகதையில் ’காக்காய்’ ஒன்று கூறும் சங்கதிகளைப் படித்தால் அப்படியே மனித வாழ்க்கையை அது பகடி செய்வதை உணரலாம். அது மாதிரியான ஓர் பத்தியை இப்புதினத்தில் கண்டேன். காட்டில் குட்டிகள் ஈன்ற புலி ஒன்று தனது வாழ்க்கைப்பாடைப் பற்றிக் கூறுகிறது. அது அப்படியே மனிதர்களின் வாழ்வியலைப் பிரதிபலிக்கிறது:

      ”பெண்ணாக இருப்பதில் எவ்வளவு சிரமங்கள். குழந்தைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும். சாப்பாடு கொண்டு தரவேண்டும். புதுக்குகையை இன்னும் சுத்தம் செய்யவில்லை. முன்பு வசித்த கரடி ஏகப்பட்ட அசுத்தம் செய்து வைத்திருக்கிறது. தரை முழுவதும் எலும்புத் துண்டுகளும், மயிர்ப் பிசிறுகளுமாய்க் கிடக்கிறது. அந்தக் கரடியை விரட்டுவ்தற்குள் பெரும்பாடாகிவிட்டது.” (ப.251).

      செய்யதுக்குப் பழநியப்பன் எழுதும் கடிதத்தின் முடிவில் ஓர் அற்புதமான அழகான கேள்வியை யுவன் முன்வைக்கிறார்: “விழித்து நடமாடிக்கொண்டிருக்கும் நேரத்திலும் நம் எல்லோருக்கும் பொதுவான உறக்கத்தில் இருக்கிறோமோ செய்யது?” (ப.207). நவீனத் தமிழிலக்கிய உலகில் பெரிதும் பேசப்பட்ட “எவற்றின் நடமாடும் நிழல்கள் நாம்?” என்னும் வரிக்கு இணையான வரி இது.

      இக்கேள்விக்கு ’ஆம்’ என்று விடை தருகிறது ஒரு நபிமொழி. பொது நினைவு (collective consciousness) என ஒன்று இருப்பின் பொதுவுறக்கம் (collective sleep) எனவும் ஒன்று இருக்கத்தானே செய்யும்? மட்டுமன்று, பொதுக் கனவு (collective dream) என்பதும் இருக்கும். நமது உறக்கம் என்பது தனித்தனி நபர்களின் தனித்தனி அனுபவங்களாக இருப்பதால் பொதுவுறக்கம் மற்றும் பொதுக்கனவு என்பது நாம் விழித்திருக்கும் நிலையாகத்தான் இருக்க முடியும். வெகுஜன ரசனையில் சிலாகிக்கப்படுவன, அரசியல் மதம் கலைகள் போன்றன எல்லாம் பொதுக்கனவுதான். அக்கனவை உதறி பொதுவுறக்கத்திலிருந்து எழ வேண்டுமெனில் அக்கனவில், அதாவது வெகுஜன ரசிப்பில் நாம் ஈடுபடக்கூடாது என்றாகிறது. அந்த பொதுவுறக்க நிலை என்பது மனிதனின் உடல் விழித்தும் அகம் தூங்கியும் இருக்கும் நிலையாகும். அந்நிலை பற்றி நபிகள் நாயகம் சொன்னார்கள், “மனிதர்கள் உறக்கத்தில் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மரணிக்கும்போது விழித்துக்கொள்வார்கள்.”

Image result for sufi master soul

      லௌகீகம் என்பதற்கு மாற்று நிலையை நாம் பொதுவாக ஆன்மிகம் என்றுதான் பேசுகிறோம். ஆங்கிலத்திலும் அது spirituality எனப்படுகிறது. அதாவது உடல் உள்ளம் உயிர் / ஆன்மா (body mind and soul) என்னும் மூன்று பரிமாணங்களை அல்லது அடுக்குகளை பற்றிப் பேசப்படுகிறது. சூஃபிகள் இம்மூன்றையும் தாண்டியதுதான் உண்மையான நாம் என்று சொல்கிறார்கள். உடல் என்னும் கூட்டினைக் களைந்தால் கிடைப்பது உள்ளம். அதற்குள் இருப்பது உயிர் அல்லது ஆன்மா. அதற்கும் அப்பால் இருக்கிறது ‘ரகசியம்’. இவற்றை முறையே ஜிஸ்மு, கல்பு, ரூஹு மற்றும் சிர்ரு என்று சூஃபிகள் கூறுவர். இந்தச் சிர்ரு என்னும் ரகசியம் பற்றி முத்துச்சாமி சுட்டிக்காட்டுகிறார்:

      ”எல்லாரும், உடம்பு வெறும் சட்டைதான். ஆன்மாதான் அடிப்படையான சரீரம் என்பதாகச் சொல்கிறார்கள். நமக்கு அதில் உடன்பாடில்லை. ஆன்மாவும் வெறும் உள்ளாடைதான். அதற்கும் முந்தின ஆழ்நிலையொன்று இருக்கிறது. இது நமக்கு எப்படித் தெரியவந்தது தெரியுமா? ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், ஒரே சமயம் நான்கு இடங்களில் நான்கு வெவ்வேறு நபர்களாய் இருந்தோம்.” (பக்.236-237).

      ஆன்மீகவாதிகளை ஞானிகளை முன்வைத்து மீண்டும் மீண்டும் கேட்கப்படும் கேள்விகளுள் ஒன்று ‘அவர்கள் இத்தனை சக்தி வாய்ந்தவர்கள் எனில், அற்புதங்கள் நிகழ்த்த வல்லவர்கள் எனில் ஏனிந்த உலகை அவர்கள் சீர்திருத்தி செம்மை செய்துவிடக்கூடாது? ஏன் தீமைகளை அழித்து நன்மையை நிலைநாட்டக் கூடாது?” என்பது. இதே கேள்வியை மாணவன் ஒருவன் என்னிடம் வேறு மாதிரி ஒருமுறை கேட்டான், என்னால் மறக்கமுடியாத கேள்வி அது, “இறைநேசருக்கு இவ்வளவு ஆற்றல் இருக்கும் என்றால் அவர் ஏன் ஒபாமா போல் ஆகக்கூடாது?” (அப்போது பாரக் ஒபாமா அமெரிக்க நாட்டின் ஜனாதிபதியாக இருந்தார். ’உலகில் மிகவும் (அதிகாரச்) சக்திவாய்ந்த  மனிதர் அமெரிக்க ஜனாதிபதியே’ (The most powerful man in the world is the president of U.S.A) என்று பொதுப்புத்தியில் திணிக்கப்பட்டுள்ள கருத்தினை ஒப்புக்கொண்டிருக்கும் ஒரு போலிப் புத்திதான் இப்படிக் கேட்கிறது.) “அவர் ஏன் ஒபாமாவைப் போல் ஆக வேண்டும்?” என்று கேட்டுவிட்டு நான் அவனிடம் சொன்னேன், “இது மாதிரி கேவலமான எண்ணங்கள் எல்லாம் இறைநேசர்களின் மனத்தில் உதிக்காது!”

      யுவனின் புதினத்தில் மேற்சொன்ன கேள்வியை ஒத்ததொரு வினாவை முத்துச்சாமியிடம் பழநியப்பன் கேட்கிறார்: “இத்தனை விஷயம் சொல்கிறீர்கள். இவ்வளவு கருணை இருக்கிறது. இந்திய தேசம் முழுக்க இந்த மாதிரி ஞானிகளுக்கும், சித்தர்களுக்கும் குறைச்சலேயில்லை. ... ... ... ... நீங்கள் எல்லாரும் சேர்ந்தால் இதையெல்லாம் சரிசெய்துவிட முடியாதா?” (ப.273).

      இக்கேள்வியின் பொருட்டு முத்துச்சாமி முதலில் பழநியப்பனைக் கடிந்து கொள்கிறார். ஏனெனில் ஆன்மிகத்தை உணர்ந்த சாதகனுக்கு இது மாதிரியான உணர்ச்சிவசக் கேள்விகள் உதிக்கலாகாது. பிறகு உதாரணம் ஒன்று சொல்லிப் பகடியாடுகிறார். அதன் பின் அக்கறையான பதிலையும் அளிக்கிறார். அப்பதிலை நாம் சிக்கெனப் பிடித்துக்கொள்ளலாம்:

      ”சொல்கிறோம். நீர் கேட்பது மிக மிக நியாயமான கேள்வி. ஒரு தர்க்கத்தின், ஒரு தரிசனத்தின், குழந்தைகளும் பேரக் குழந்தைகளுமே இந்தச் சிக்கல்கள் எல்லாம். இவற்றை அதே பிராந்தியத்தில் வைத்துத் தீர்ப்பதில் அநேகர் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். செம்மையாகவோ குளறுபடியாகவோ அவரவர் வழியில் செய்தும் வருகிறார்கள். இது ஒரு வகை. ஆனால், நீர் சொல்கிற சிக்கல்களைப் பூண்டோடு அழிக்க வேண்டுமென்றால், இவற்றின் அடிப்படையான ஆதி தர்க்கத்தை வேரறுக்க வேண்டும். தரிசனத்தின் அந்தரங்கத் தடங்களில் மாற்றம் உண்டாக்க வேண்டும். இந்த இரண்டாவது வகைச் சேவையில் ஈடுபட்டிருக்கிற பணியாட்கள்தாம் நாமும் நம்மைப் போன்றவர்களும்.” (ப.274).

      “Paradigm shift of consciousness” என்று நவீன உளவியலாளர்களும் ஆன்மிகவாதிகலும் பேசுகின்ற ஒரு பணியைத்தான் இப்பதிலில் யுவன் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஆன்மிக மரபுகளின் பேராளுமைகள் காலந்தோறும் செய்து வந்திருக்கும் பணி இதுவே. எனவே, புறத்தில் நிகழும் உலக மாற்றங்கள் பற்றி அவர்கள் அக்கறை அற்றவர்களாகத் தோன்றுகிறார்கள். நாகரிக வளர்ச்சிக்குப் பங்காற்றாத சோம்பர்களாகக் காட்சி தருகிறார்கள். மதம் என்பதே சோம்பேறிகளின் சொகுசுக்காக உருவாக்கப்பட்டது என்னும் கண்ணோட்டம் அதனாற்றான் உருவாயிற்று. ”சூஃபிகள் சோம்பேறிகள். தம்மைச் சுற்றிலும் இறைவன் வேலை செய்வதை அவர்கள் அவதானித்தபடி இருக்கிறார்கள்” என்கிறார் மௌலானா ரூமி!

Image result for sufi master soul

      அடிப்படைத் தேவைக்கான குறைந்த அளவில் மட்டுமே இவ்வுலகை எடுத்துக்கொண்டு பற்றற்று இருக்கும் நிலையையே சூஃபிகள் ஸுஹ்து (துறவு) என்றூ சொல்கிறார்கள். அந்நிலை குறித்து சூஃபி குரு அபூ அலீ தக்காக் அவர்கள் சொல்கிறார், “துறவு என்பது ‘இதில் நானொரு தர்மாஸ்பத்திரி கட்டுவேன்’ என்றோ ‘ஒரு பள்ளிவாசல் கட்டுவேன்’ என்றோ சொல்லாமல், உலகம் இருக்கும்படியே அதை நீ விட்டுவிடுவதாகும்.” (’அர்ரிசாலத்துல் குஷைரிய்யா’, அத்தியாயம்#6).

      சூஃபிகள் மற்றும் மார்க்க மேதைகளின் இந்தப் போக்கினை குறை கூறுகின்ற பார்வைகள் உண்டு. வஹ்ஹாபிஸக் கடுங்கோட்பாட்டாளர்களின் மனநிலையில் அத்தகைய எதிர்விமர்சனக் கருத்துக்கள் புறப்பட்டு வந்திருக்கின்றன. இது குறித்து டாக்டர். அப்துல் ரஹ்மான் தூயீ தனது ”The Sciences of the Quran – A Study in Methodology and Approach” என்னும் நூலில் இருபத்தி மூன்றாவது அத்தியாயமான “The Source of Islamic Turaath” (இஸ்லாமியப் பாரம்பரியத்தின் தோற்றுவாய்”) என்பதில் எழுதியிருப்பதைக் கவனிக்கவும்:

      “பாக்தாதின் மாபெரும் சூஃபி குரு அப்துல் காதிர் ஜீலானீ அவர்களைக் குறைகூறுகின்ற மதியீனர்கள் சிலர் இருக்கவே செய்கின்றனர். அவருடைய காலத்தில் அப்பாசிய கலீஃபாக்கள் இஸ்லாமிய அரசாட்சி செலுத்தி வந்தார்கள் என்னும்போதும், அவர் தனது நேரத்தையெல்லாம் உபன்யாசம் செய்வதிலேயே கழித்துவிட்டார் என்றும் இஸ்லாமிய ஆட்சி அமைய அவர் ஒன்றுமே செய்யவில்லை என்றும் அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

      ”அல்லாஹ்வின் இந்தச் சிறந்த நேசர் செய்திருக்கும் மகத்தான பணி என்னவென்று உனக்குத் தெரியுமா? ஆஃப்ரிக்கா இப்போதும் அவருக்குக் கடன்பட்டுள்ளது. ஏனெனில் அவரது ஞானப்பாட்டையின் (தரீக்கா) வழியாகத்தான் அங்கே இஸ்லாம் பரவிற்று. இந்தியா, இந்தோனேசியா மற்றும் பல நாடுகளிலும். அவரால் உயிரூட்டப்பட்ட செத்த இதயங்கள் எத்தனை என்றும் வழிகேட்டை விட்டும் இணைவைத்தலை விட்டும் அவரது முயற்சியால் காப்பாற்றப்பட்டு இஸ்லாத்திற்கு வந்த நபர்கள் எத்தனை என்றும் அல்லாஹ்வே அறிவான்.

      ”அப்பாசியக் கலீஃபாக்கள் நபியின் புனிதக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதை அவர் அறிவார். அவர்கள் அறபிகள், ஹாஷிமிகள். குர்ஆனைத் தெளிவாகப் புரிந்தவர்கள். பிறகும், இஸ்லாத்தின் கிலாஃபத்துக்குப் பொருத்தமுற அவர்களால் ஏன் நடந்துகொள்ள முடியவில்லை? அதிகாரம் மற்றும் செல்வத்தின் மீதான பற்றே அவர்களது தோல்வியின் மூல காரணம் என்பதை அவர் உறுதியாக உணர்ந்தார். எனவே ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தின் அற மற்றும் ஆன்மிகச் சீர்திருத்தமே முதற்பணி என்று முனைந்தார்.” (பக்.461-462).

      யுவனின் புதினத்தில் இன்னொரு அற்புதக் காட்சி. முத்துச்சாமி ஒரு சித்தராகப் பரிணமிக்கும் முன் அவரது சீடப்பருவத்தில் நடந்தது. அவர் தனது குரு சிகாமணியுடன் பாணதீர்த்தம் போயிருக்கிறார். இவர் ஆற்றில் இறங்கிக் குளித்துக்கொண்டிருக்கிறார். சிகாமணி ஒரு பாறையில் அமர்ந்து பார்த்தபடி இருக்கிறார். அப்போது முத்துச்சாமி நீர்ச்சுழலில் சிக்கிக்கொள்கிறார். அது அவரை மூழ்கடித்து உள்ளே இழுத்துச் செல்லுவதும் மீண்டும் மேலே கொண்டுவருவதுமாய் இருக்கிறது. மேலே வரும்போது அவர் கைகளை அசைத்து, காப்பாற்றுமாறு உதவி கேட்கிறார். உயிர் போகும் தருணம் நெருங்கிவிட்டது என்று அவர் உணரும்போது சிகாமணி அவரைக் காப்பாற்றுகிறார். முத்துச்சாமி கண் திறந்து பார்க்கும்போது “ரொம்பப் பயந்துவிட்டாயோ?” என்று கேட்கிறார் அவர். சிரிக்கிறார். சிரித்தபடியே நீருக்குள் இறங்குகிறார். கழுத்து வரை நீரில் நின்றுகொண்டு ஒருமுறை முத்துச்சாமியைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறார். அதன் பின்? யுவன் எழுதியிருப்பதையே வாசியுங்கள்:

Related image 
photo by rajan parrikar.

      ”சிகாமணியின் தலை நீருக்குள் புதைகிறது. தலை மறைந்த இடத்தில் மிகப் பெரிய காற்றுக் கொப்புளம் தோன்றி இருந்து மறைகிறது.

      ”சிகாமணி மறைந்துவிட்டார். கரைக்குத் திரும்பவில்லை அவர். திரும்பவேயில்லை...” (ப.276)

      இதைப் படிக்கச் சற்று திகிலாகத்தான் இருக்கிறது. நம் கண் முன் இப்படி ஒருவர் இலகுவாகச் செத்துக்காட்டினால் எப்படி உணர்வோம்? அந்த அதிர்ச்சி நம்மைப் புரட்டிப் போட்டுவிடாதா? தன் சீடனில் அப்படியான ஓர் ’அகப்புரட்சி’ நிகழ்வதற்காக ஒரு குரு தனது மரணத்தை உவந்து அடைகிறார் எனில் அவர்தான் எத்தனை வாத்ஸல்யம் மிக்கவர்! 

      இந்த நிகழ்வை யுவன் உண்மையிலேயே கற்பனையில்தான் எழுதினாரா இல்லையா தெரியாது. ஆனால் இதனையொத்த நிகழ்வு மாபெரும் சூஃபி மகான்களில் ஒருவரான ஃபரீதுத்தீன் அத்தார் அவர்களின் வாழ்வில் நடந்தது. அத்தார் என்றால் மருந்து மற்றும் அத்தர் வியாபாரி என்று பொருள். அவற்றை விற்பனை செய்யும் கடையொன்றை அவர் வைத்திருந்தார். ஒரு நாள், வழக்கம் போல் அவர் தனது கடையில் அமர்ந்திருந்தபோது அங்கே வந்த சூஃபித் துறவி ஒருவர் அவரிடம் கேட்கிறார், “ஏ தம்பி, இவ்ளோ சரக்கு வச்சிருக்கிறியே கடையில, இதையெல்லாம் தூக்கிக்கினு நீ எப்பிடி ஆன்மிக வழியில புறப்படுவ?”. அந்தப் பாமர சூஃபியின் கேள்வி அத்தாருக்குச் சற்றே ஹாஸ்யமாகவும் இருந்திருக்கக்கூடும். எனவே அவர் அந்த சூஃபியிடம் “நீங்கள் எப்படி ஐயா புறப்படுவீர்?” என்று வேடிக்கையாகக் கேட்கிறார். ”இதோ இப்பிடித்தான்” என்று சொன்ன அந்த சூஃபி அவரின் கடைக்கு முன்னால் தரையில் படுத்துத் தனது கம்பளியால் முழுவதும் போர்த்திக்கொள்கிறார். அப்படியே படுத்திருக்கிறார். ஓர் ஆட்டம் அசைவு இல்லை. சிறிது நேரம் பொறுத்துப் பார்த்த அத்தாருக்கு லேசாக பயம் பீடித்தது. இறங்கி வந்து துணியை விலக்கிப் பார்த்தால் ஆள் பிணமாகிக் கிடக்கிறார்! அந்தச் சம்பவம் அத்தாரின் அகத்தை அப்படியே புரட்டிப் போட்டுவிட்டது. உடனே கடையை விட்டும் வெளியேறி ஞான குருவைத் தேடிப் புறப்பட்டுவிட்டார் எனறு வரலாறு சொல்கிறது.

      புதினத்தில் இன்னொரு சம்பவம். அருணாச்சலம் செட்டியார் என்பவரின் ஆஸ்டின் காரில் முத்துச்சாமியுடன் பழநியப்பனும் செட்டியாரும் சோழவந்தானுக்குப் பயணப்படுகிறார்கள். பாண்டியராஜபுரம் விலக்கில் ரயில்வே கேட் மூடியிருக்கிறது. கேட்களுக்கு உள்ளே தண்டவாளத்தில் ஒரு காளை மாடு நிற்கிறது. அதன் குளம்பு தண்டவாளத்தில் சிக்கியிருக்கிறது. அதன் கழுத்துக் கயிற்றைப் பிடித்து மாட்டுக்காரக் கிழவன் இழுத்துக்கொண்டிருக்கிறான். மாடு மிரண்டு திமிறி அதன் கால் ஒடிந்துவிட்டது. தொலைவில் ரயில் வருவதற்கான அதன் கூவலும் கேட்கிறது. இனி காப்பாற்ற இயலாது என்னும் நிலை. அவ்விடத்தில் யுவன் எழுதுகிறார்:

      ”ஸ்ரீமுத்துச்சாமி அவசரமாகக் காருக்குள் ஏறிக்கொண்டார். முகமும் முன்னங்கைகளும் கடுமையாக வியர்த்துவிட்டன. காளையின் அவஸ்தையை அகலத் திறந்த கண்களால் வெறித்துப் பார்த்தவாறிருந்தார். ஓரிரு கண்ணீர் முத்துக்கள் வழிந்து சொட்டின.” (ப.277).

      பிறவுயிர் படும் துன்பத்தைத் தன்னில் உணர்வதை Empathy என்ப. இந்நிகழ்வை படித்தபோது எனக்கொரு சூஃபி ஞானி நினைவுக்கு வந்தார். ஜுனைதுல் பக்தாதி (ரஹ்) அவர்கள். வண்டியிழுக்கும் மாட்டினை இடையன் கோல் கொண்டு அடித்தபோது ஜுனைது கதறினார். “நீர் ஏங்காணும் கத்துறீர்?” என்று அவன் கேட்க தனது மேலாடையை உயர்த்தி முதுகைக் காட்டினார். பிரம்படியின் தடம் தடித்துச் சிவந்திருக்கிறது. பதறிப்போன மாட்டுக்காரனிடம் சொன்னாராம், “ஐயா, எனது குருநாதர் சொல்லித்தந்த ஞான பாடத்தை அவதானித்துக்கொண்டிருந்தேன். மாட்டைப் பார்த்தபோது நானும் அதுவும் வேறல்ல என்றாயிற்று. அப்போது நீங்கள் அதை அடித்ததால் அந்த அடியை நான் பெற்றுக்கொண்டேன்!” 
 Image result for ashoka serial

       14.08.2017 திங்கட் கிழமை மதியம் 1:35. வீட்டின் வரவேற்பறையில் அமர்ந்து “குள்ளச் சித்தன் சரித்திரம்” புதினத்தை வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நூலின் பின்னுள்ள குறிப்புப் பக்கங்களில் அவ்வப்போது குறிப்பெழுதிக்கொண்டுமிருக்கிறேன். மகன் தொலைக்காட்சியில் NXT சேனலில் ”அசோகா” என்னும் தொடரைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். சத்தம் உயரும்போதெல்லாம் எனக்குக் கொஞ்சம் சடைவாக இருக்கிறது. “சவுண்ட கம்மிப் பண்ணுப்பா” என்று அவ்வப்போது அதட்டிவிட்டுத் தொடர்ந்து படிக்கிறேன். புதினம் முடிய இன்னும் மூன்றே பக்கங்கள்தான் உள்ளன. 285-வது பக்கத்தில் வைத்து ஒரு நபரைக் கதைக்குள் கொண்டு வருகிறார் யுவன். ”உஜ்ஜயினி ஸ்ரீஸ்ரீஸ்ரீ தேஜோமயானந்த ஸரஸ்வதீ ஸ்வாமிகள்.” அவரின் பெயரை இதோ பின்னால் குறிப்பில் நான் எழுதத் தலைப்படுகிறேன். “உஜ்...” என்று எழுதிக்கொண்டிருக்கிறது பென்சில். “உஜ்ஜயினின் ராஜாவை அழைத்து வர...” என்று அலறுகிறது தொலைக்காட்சி! எனக்கு ஒரு கணம் தூக்கிவாரிப் போட்டது. தொடரில் வரும் மீர் என்னும் பாத்திரம் பேசிய வசனம் அது. மனம் சமனமுற்ற போது உள்ளுணர்வு பேசிற்று: “பிள்ளாய், நீயும் உன் மகனும் புதினமும் தொலைக்காட்சியும் எல்லாம் ஒன்றுக்கு ஒன்று பிரிந்தன அல்ல என்றறி. அனைத்தும் ஓர் ஏகத்தில் உள்ளதே என்றறி!”


     

Sunday, August 13, 2017

மரப்பாச்சி

genre: short story




      காலை ஏழு மணி ஆகிறது. ஜன்னலின் வழியாக சாய்ந்து விழும் பொன் வெய்யிற் கற்றைகள் சுவரில் படியும் ஜாலத்தில் தான் எங்கோ விண்ணில் மிதப்பது போன்ற உணர்வை நிம்மதியான மூச்சுடன் அனுபவித்தார் கித்தாபு. ஹாலில் இருந்து உள்ளே செல்லும் மரக்கதவின் நிலையில் கடைந்து செய்யப்பட்டுள்ள பூவேலைப்பாடுகளின் மீது வெய்யில் படிந்து பளபளத்தும் குழிவுகளில் நிழற்றியும் முப்பரிமாணமாகத் துலங்கும் அழகு அப்படியே மிதந்து வந்து தனது இரு விழிகளுள் ஒற்றைக் காட்சியாய் நுழைந்து மூளையின் திரையில் விழுவது இரு பரிமாணப் படமாகவா அல்லது ஒரே பரிமாணத்திலா அல்லது அதற்குப் பரிமாணமே இல்லையா? காலம் என்பதுதான் நாமிருக்கும் பிரபஞ்சத்தின் நான்காம் பரிமாணம் என்று கண்டறிந்தாராமே ஐன்ஸ்டீன். அதன் திரவத்தன்மையை இப்போது மிக நன்றாகவே உணரமுடிகிறது, உடல்நலம் குன்றி நோய் முற்றி நான்கைந்து முறை மருத்துவமனையில் வாசம் செய்து வந்து ’இனி வரத்தேவையில்லை’ (’பற்று வைத்த புற்று விரைவில் கணக்கை முடித்துவிடும்’) என்னும் கருணைமிகு கைவிரிப்பிற்குப் பிறகு ’ரஹ்மத் மன்ஜில்’-இன் வரவேற்பறையில் கிழக்கு நோக்கிய ஜன்னலின் அருகில் மரப் பெஞ்சில் கிடத்தப்பட்டதிலிருந்து. 

      சரிதான், கித்தாபு சாஹிப் சிந்திக்கத் தொடங்கிவிட்டார். மூளை பலம் ரொம்பவுமே ஜாஸ்தி. இருக்காதா பின்ன? தாள் தாளாகப் படிப்பதற்கே தயக்கம் காட்டும் ஜீவிகள் நிரம்பிய குடும்பத்தில் புத்தகம் புத்தகமாகக்கூட அல்ல நூலகம் நூலகமாக மண்டைக்குள் மண்டிய அதிசியப் பிறவியல்லவா கித்தாபு சாஹிப். அது அவரின் இயற்பெயரல்ல. 1937-இல் அவர் பிறந்தபோது பைல்வானைப் போலிருந்த அவரின் உடலமைப்பைக் கண்டு சிலாகித்து, மசித்த பேரீத்தங்கனிச் சதையுடன் மலைத்தேனும் குழைத்து வாய்க்குள் தடவி மௌலானா மௌலவி முஹம்மது சுலைமான் பாகவி அவர்கள் அல்லாஹுவின் பிரதிநிதியாய் நின்று சூட்டிய பெயர் ‘முஹம்மது உமர்’ என்பது. பெயருக்கான விளக்கத்தையும் ஒரு குட்டி பயானாக அப்போது அவர் சொன்னார். “நாயகத்தோட இரண்டாவது கலீஃபா உமர் ரலியல்லாஹு அன்ஹு. அவுங்க மிகச் சிறந்த வீரர். தேக பலம் உள்ளவுங்க. அவுங்க ஆட்சீலதான் இஸ்லாம் கிழக்குக்கும் மேற்குக்கும் பரவுச்சு. முப்பது லட்சம் சதுர மைலுக்கு கவர்னரா இருந்து ஆண்டவுங்க. ரொம்ப பேணுதலான சீதேவி.” 

இப்படியாக உமர் என்னும் பெயரின் வரலாற்றுப் பின்னணியைச் செப்பி முடித்தும் ஆவி பறக்கும் சூட்டோடு வழங்கப்பட்ட தேத்தண்ணியைச் சீப்பிக் குடித்தும் மௌ.மௌ.மு.சு அவர்கள் எழுந்து செல்ல எத்தனிக்கையில் வாசல் வரை வழியனுப்பத் தானும் எழுந்த பிள்ளையின் தந்தை காவன்னா பாவன்னா சாகிபு அவரிடம் கேட்டார், “ஏங்க அஸ்ரத், பிள்ளைக்கு முழுப்பேரு என்னமோ சொன்னீகளே?”. தாடியைக் கோதியபடித் திரும்பிப் பார்த்த அஸ்ரத் “முஹம்மது உமர்” என்று பகர்ந்தார். “அதில்லீங்க. பின்னெ பயான் செஞ்சப்ப சொன்னீகளே, உமர் ரலீ…என்னவோன்னு நீட்டமா?” அஸ்ரத் லேசாகக் குலுங்கிச் சிரித்துச் சொன்னார், “உமர் ரலியல்லாஹு அன்ஹு”. “புள்ளைக்கு இவ்வளவு நீளமான பேரு வச்சா எப்படீங்க கூப்பிடறது? நமக்கு அரபியெல்லாம் தெரியாதுங்களே?” என்று தனது ஐயத்தை வினவினார் காவன்னா பாவன்னா ((எ) காதர் பாட்சா). ”உஸ்...” என்று புகைவண்டி போல் ஊதிவிட்டு அஸ்ரத் கனிவுடன் சொன்னார், “அது பிள்ளைக்கு வச்சப் பேரில்லீங்க. கலீஃபாவோட பேரு. பிள்ளைக்குப் பேரு முஹம்மது உமர். நீங்க உமர்னு கூப்டாலே போதும்.”

முப்பது லட்சம் சதுர மைல்களை ஆட்சி புரிந்த கலீஃபா உமரின் பெயரைச் சூட்டப்பட்ட கா.பா.முஹம்மது உமர் என்னும் மைந்தன் பாப்பாக்காடென்னும் அவ்வூரில் பணக்கார வீட்டுப் பிள்ளையாக சிங்கக் குருளை போல் வளர்ந்தான். விவசாயம் கடலைக்காடு எள்ளு கொள்ளு வகையறாக்கள் என்று ஆஸ்தி கண்ட அத்தா ஒரு குறுநில மன்னரைப் போலவே வாழ்ந்தார். இரண்டு மனைவியர் மட்டுமல்லாது மூன்று வைப்பு நிதிகளை வேறு தனது அமால் நாமாவில் பதிவு செய்துகொண்டவர் அவர். துரைமார்களுடன் அவருக்கு நட்பு இருந்தது. வாரத்தில் மூன்று நாட்கள் ’கிளப்’ப்க்குக் கிளம்பிச் சென்று ப்ரிஜ் ஆடி வருவார்.  செவிப்பழக்கத்தில் கொஞ்சம் ஆங்கிலம் பேசுவார். “டூ வைஃப்ஸ் அண்ட் த்ரீ வைப்ஸ்” என்று சிலேடையாகச் சொல்லிக் கெக்கலிப்பார். அவ்வகைச் சல்லாப வாழ்க்கையால் ஆஸ்தி நாஸ்தியாகிவிட்டது. ஹூருல் ஈன்களை நாடி அவர் தாருல் பகாவுக்குப் பயணமானபோது உமருக்குப் பதினெட்டு வயது. முப்பதுக்கு இருபது சதுரடி அளவிலான வீடு ஒன்று மட்டுமே கையில் எஞ்சிற்று. ஏழு தம்பிகளையும் ஐந்து தங்கைகளையும் தானொருவனாகத் தாங்கிக் கரையேற்ற வேண்டிய நிலை. இறுதிவரை ஏகபத்தினி விரதனாகவே வாழ்ந்துவிட்ட உமர் உழைத்ததும் குடும்பம் மேலும் வீழ்ந்துவிடாமல் தூக்கி நிறுத்தியதும் புதுக்கோட்டை அன்னவாசல் குடுமியான்மலை கீரனூர் திருச்சி கறம்பக்குடி அறந்தாங்கி பேராவூரணி காரைக்குடி கானாடுகாத்தான் பொன்னமராவதி இலுப்பூர் அரியலூர் காட்டுபாவாப்பள்ளி என்று உறவுகளின் நெட்வொர்க்கைப் பரத்தியதும் எல்லாம் ஒரு தனிச் சரித்திரம். வேறு சந்தர்ப்பத்தில் அதைச் சொல்கிறேன்.

அத்தாவைப் போலல்லாது உமர் சான்றோர் நட்பில் வளர்ந்தார். கற்றாரை மட்டுமே காமுற்றார். பின்னாளில் தமிழகமெங்கும் புகழீட்டிய இலக்கிய மற்றும் அரசியல் பேச்சாளர் ‘போர்முரசு’ கீரை.அறிவழகன், உயர்நீதி மன்ற நீதிபதியாய் இருந்து ஓய்வு பெற்ற ஜஸ்டிஸ்.ஐ.மு.லக்‌ஷ்மிநாராயணன், திரைகடல் ஓடியும் தீனிசை பரப்பிய ‘தமிழ் தான்சேன்’ மீ.ஈ.மீரான் கனி ராவுத்தர், ‘தயிர்வீதி’ என்னும் நவீன இஸ்லாமியப் புதினம் எழுதி ஊரொதுக்கம் கண்ட எழுத்துச்சித்தர் கவிஞர்.புவிக்கோ என்று அவரது அணுக்கத் தோழர்களின் பெயர்ப்பட்டியல் நீள்வதே அதற்குச் சான்று. அப்படியென்றால் இவர் மட்டும் ஏன் பிரபலமாகவில்லை என்று கேட்கலாகாது. விதி என்று ஒன்று இருக்கிறதல்லவா? இவர் குடத்துள் இட்ட விளக்காகவே இருக்க வேண்டும் என்று எழுத்தாணி கீறிவைத்துள்ளதே? எனினும் இவருக்கு மட்டும்தான் அந்தக் கதி என்றும் ஆகிவிடவில்லையே. ஒன்னாப்பு முதல் எட்டாப்பு வரை இவருடன் பயின்று வந்த ஒருசாலை மாணாக்கர்களான கணபதி என்பார் அஞ்சல் துறையில் பணியாற்றினார், ஆனைக்கு அரைக்கால் டவுசர் போட்டது போல் ஊரையே வலம் வந்துகொண்டிருந்த கேசவமூர்த்தி லைன்மேனாக இருந்தார், ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் பேரப்பிள்ளைகளைப் பார்க்கவென்று  போன இடத்தில் அமெரிக்காவில் ஸ்கொயரில் வைத்துத் தவறிப்போன ராமநாதன் கிராமசேவாக இருந்தவர், இளநரை உபயத்தால் ’கொக்கு’ என்று பட்டப்பெயர் கண்ட பரமசிவம் தந்தைவழி அமர்ந்து மளிகைக் கடையுடன் அறுபதாங் கல்யாணம் முடித்தவர், பாரதிதாசனின் மானசீக சீடன் என்று பறைசாற்றும் முகத்தான் முகத்தில் கருநிறப் பட்டாம்பூச்சி போல் மீசை வைத்துக்கொண்டவரும் ‘கதிரொளி’ என்னும் சிற்றிதழ் நடாத்தியவரும் ’அரிவாளினை எடடா – ஒரு இளநீர்க்குலை விழவே!’ என்னும் கவிதைக்காக ஊரளவில் சில காலம் பேசப்பட்டவருமான கவிஞர்.வரிப்புலி என்னும் பீர் முஹம்மது அஞ்சுக்கும் பத்துக்கும் விழாக் கவிதைகள் எழுதியே வீழ்ந்தவர். இப்படியான குடத்துள் இட்ட விளக்குகளும் உமரின் அணுக்கத் தோழர் குழாத்தில் உள்ளனர் என்பதை கவனத்தில் வைக்கவும்.

கரையிலாக் கடலான கல்வியில் காததூரமாவது தினமும் நீந்தாவிட்டால் அந்நாள் பாழ்பட்டுப் போனதாக உமர் உணர்ந்தார். அத்தா காவன்னா பாவன்னா வலிய தேடிய குஸ்திகளில் சுத்துப்பட்ட கிராமத்து முக்கியஸ்தர்களின் மூக்குகளை நிஜமாகவே உடைத்து ‘வஸ்தாது’ என்று பெயர் பெற்றிருந்தார் என்றால் உமரோ உருவத்தால் வலிய வஸ்தாது போலிருந்தும் உள்ளத்தால் மிக மென்மையும் அமைதியும் கொண்டிலங்கினார். அத்தா சிற்றின்பத் துறையில் நுண்மான் நுழைபுலம் கண்டவர் எனில் உமரோ தன் மனையாள் சொலையா பீவியை அன்றி வேறு மாதரை மனத்தாலும் தீண்டியறியாத ‘ஆன்றவிந்தடங்கிய சான்றோர்’ எனப் பிறங்கினார். அத்தாவோ, திண்ணைப்பள்ளியில் ’பிஸ்மில்லாஹ்’ சொன்ன நாளன்றே, தன்னைக் கடிந்தார் என்னும் காரணத்தால் சினந்து உஸ்தாதின் நெற்றியில் ஆணியால் அலிஃப் எழுதி அவரை ஐயங்காராக்கிவிட்டு வீட்டுக்கு ஓடிவந்தவர். ‘படிக்க மட்டும் சொல்லாதீங்க. நானும் உங்களோட வந்து யாவாரத்தப் பாக்குறேன். இந்த பொஸ்தகப் பொழப்பெல்லாம் எனக்கு வேண்டாம்’ என்று ஏழுவயதிலேயே ’கட்டன்ரைட்’டாகத் தனது தந்தை சக்கரை கனி ராவுத்தரிடம் சொல்லி உரிமையை நிலைநாட்டியவர். உமருக்கோ தொடக்கப் பள்ளியில் அவருக்கு அறிவுக்கண் திறந்து வைத்த வைத்தியநாத ஐயர் ஊட்டிய ஊக்கத்தால் புஸ்தகம் வாசிக்கும் ரசனை முற்றிக்கொண்டது. ”புஸ்தகம் கரபூஷணம்” என்று அவர்தான் சொல்லித் தந்து அவரை நூலும் கையுமாக்கினார்.

 முஸ்லிம் என்போன் ’யாவாரம்’ செய்யப் பிறந்தோன், துணிமணிகள் வாங்கி ஜிலுஜிலுவென்று உடுத்துவான், வாசனாதி திரவியங்கள் மூளைக்கு ஏறி மயக்கும்படியாகத் தடவிக்கொள்வான், அரபுக் கிரந்தங்கள் ஓதுவான், பெரிய டம்ளரில் தேத்தண்ணீர் அருந்துவான், நாஷ்டாவுக்கெனில் ஆட்டுக்கால் பாயாவும், வெண்சோற்றுக்கு பெருங்கறித்துண்டுகள் மிதப்பதும் அவை கொழுப்புக் கரைசலிலேயே சமைக்கப்பட்டதுமான தாழியானம் ஊற்றி வாழைக்காய் ரசமும் அப்பளமும் சேர்த்துப் பிசைந்து வயிறு முட்டச் சாப்பிடுவான், வீட்டுக்கு வரும் உறவினர்க்கும் நண்பர்க்கும் வட்டிலப்பம் விளம்பித் தானும் ருசித்து, அவர் சென்ற பின்னர் வருவிருந்து பார்த்திருப்பான், தனது இல்லப் பெண்களுக்கு நகை நட்டுகள் சேர்த்துப் பெருமிதம் கொள்வான் என்னும் பொதுப்புத்தியின் புரிதலை உடைக்கத் தலைப்பட்டார். வீட்டிலொரு நூலகம் உண்டாக்கினார். மார்க்க நூற்களோடு இலக்கிய நூற்களும் (பாரதி மட்டுமன்று அவனின் ஆதர்சக் கவியான ஷெல்லியும் அவர் ஷெல்ஃபில் உண்டு) வாங்கிக் குவித்தார். கூத்தாநல்லூர் ஆதம் டிரஸ்ட் வெளியிட்ட குர்ஆன் விரிவுரை பாகங்கள், தென்னூர் வளர்மதி பதிப்பகத்திலிருந்து ஜமால் முகமது கல்லூரி ஆசிரியர் சையது இப்றாஹீம் வெளியிட்ட ‘இஸ்லாம் பரவிய வரலாறு’ பற்றிய நூற்கள், ஆர்.பி.எம் கனி வெளியிட்ட சூஃபித்துவம் பற்றிய நூற்கள், நாகூர் வித்வான் கண்ணகுமது மகுதூம் முகம்மது எழுதிய இஸ்லாமிய இலக்கிய நூற்கள், தமிழ்த்தாத்தா என்றழைக்கப்பட்ட உ.வே.சா பதிப்பித்த பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள், வ.ரா., செல்லம்மாள் ஆகியோர் எழுதிய பாரதி சரிதைகள், மறைமலை அடிகள் எழுதிய மனவளக்கலை நூற்கள், பஞ்ச தந்திரக் கதைகள், வடுவூர் துரைசாமி ஐயங்கார் எழுதிய விருவிருப்பான துப்பறியும் கதைநூற்கள், உரைவேந்தர் வை.மு.கோ வெளியிட்ட கம்பராமாயண உரைநூற்கள் என்றிவற்றுடன் தான் மிக உரிமையுடன் ’மாமா’ என்றழைத்த தமிழறிஞர் மு.வ அவர்கள் எழுதிய நூற்களெல்லாம் புத்தம் புதுப் பிரதிகளாக ’ரஹ்மத்’ மன்ஜிலில் குடியேறின. அவ்வளவு சிறிய வீட்டில் தனது தனியறை என்று அவர் ஒதுக்கிக்கொண்ட பத்துக்குப் பத்து அறையில் ஒரு சுவரில் வைத்த அலமாறியில் ஆயிரத்து சொச்சம் நூற்கள் இருந்தன. அவர் உண்பதும் உறங்குவதும் எல்லாம் அதில்தான். “தாரிக் படிப்பகம்” என்று பெயரிடப்பட்ட அந்த அறையில் தூண்டுநூற்கனங்களோடு அவர் அமர்ந்திருக்கும் காட்சியைக் காண்போர் ஏதோ ஜின் கனங்களோடு அவர் தலிஸ்மாத்து செய்துகொண்டிருப்பது போல அஞ்சி விலகினர். இவ்வாறாகத் தனக்கேயான ஓருலகை அவர் உருவாக்கிக்கொண்டார். ”எப்பப்பாத்தாலும் படிச்சிக்கிட்டே இருக்கீங்களேண்ணே போரடிக்காதா?” என்று கடைசித் தம்பியான அசனுல்லா கேட்டபோது அவன் தலையில் ஆதூரமாகத் தடவி “படிச்சுப் பாத்தீங்கன்னாத்தானேத்தா தெரியும்? அரபுக் கதை சொல்லீருக்கேன்ல. அதுல ஒரு பறக்கும் பாய் வருமே?” என்றார். ஆமாம் என்றான் அசன். “அது மாதிரி இந்த புஸ்தகம் ஒவ்வொன்னும் ஒரு பறக்கும் பாய்!” என்றார். அசனுக்கு ஆச்சரியம் தாளவில்லை. “இதுங்க மேல ஏறி உட்காந்துக்கிட்டா பறக்குமா?” என்று விழிகள் விரியக் கேட்டான். தம்பியின் கற்பனையை ரசித்துச் சிரித்தபடி அவனிடம் சொன்னார், “நிச்சயம் பறக்கும்ப்பா. ஆனா, படிச்சாத்தான் பறக்கும்.”

கா.பா.முஹம்மது உமர் ’தாள்’களில் தளைப்பட்டதால் தன் நாமம் கெட்டு ‘கித்தாபு’ என்னும் பட்டப்பெயர் அடைந்த காரணச் சரிதையை நுவல்வான் முனைந்து இவ்வளவு பேசிவிட்டேன். ’கிதாப்’ என்னும் அரபிச் சொல்லுக்கு நூல் என்று பெயர். இவருடைய வாசிப்புக் கிறுக்கைக் கண்டு இப்பெயர் வைக்கப்பட்டது. வைத்தது யாரென்று தெரியவில்லை. அவரின் குப்பிம்மா மகனும் கிருத்துருவம் பிடித்தவனுமான ஜெய்னு வைத்த பெயராகத்தானிருக்கும். ஊராருக்கெல்லாம் பட்டப்பெயர் வைப்பதே தன் கடனென்று பணி செய்து கிடந்தவன் அவன். இதில் சாதி மத பேதமெல்லாம் அவனுக்க்குக் கிடையாது. கட்சி பேதம்கூடக் கிடையாது. அவனது அலும்பு தாள முடியாத நிலையை எட்டியிருந்த காலத்தில் ஒரு பெருநாளன்று ’கொத்வா’ மைதானத்தில் வைத்து சுற்றமும் நட்பும் சூழ வளைத்து உடலெங்கும் நையப் புடைத்தனுப்பியதும் ‘ஊர் வேண்டேன் பேர் வேண்டேன் உற்றாரை இனி வேண்டேன்’ என்று ஓடிப்போனவன்தான், எங்கே இருக்கிறானோ? பாம்பேயில் வைத்துப் பார்த்ததாக ’பால்கிதாபு’ வீட்டு மீரா லெவ்வை சொன்னார். புருனை சுல்தானிடம் வேலை பார்க்கிறான் என்று நானாமூனாக் குடும்பத்தார் ஒருவர் தகவல் அனுப்பினார். ’அவனா இருக்காதுங்க. அவன் சாடையில வேற யாரையாவது பாத்திருப்பாங்க. அவன் வாய்க்கு ரெண்டா நாளே தல உருண்டிருக்கும்’ என்று கித்தாபு சாஹிபின் ’சிச்சா’ சாவன்னா பாவன்னா ((எ) சாதிக் பாட்சா)  சொல்லிவிட்டார். ஆக எப்படியோ, தெய்வாதீனமாக, முஹம்மது உமர் என்பார்க்கு ’கித்தாபு’ என்னும் காரணப் பெயர் வாய்த்து அதுவே அனைவர் வாயிலும் நிலைத்துவிட்டது. அவர்தான், இப்போது 2017-இல் தனது எண்பதாம் வயதில் படுத்தப் படுக்கையாய்க் கிடக்கிறார்.

’புல் தடுக்கி பைல்வான்’ என்றொரு சொலவடை உண்டு. பைல்வான் போன்றிருந்த கித்தாபு சாஹிப் தேகத்தை நோய் தின்னவும் எலும்பும் தோலுமாகி நறுக்கிப் போட்ட அருகம்புல் போன்று அந்த மெத்தையில் கிடக்கிறார். கண்கள் குழிகளுக்குள் அமிழ்ந்து விட்டபோதும் ஏதோவொரு தீட்சண்யத்தோடு ஒளிர்கின்றன. நோயின் வெப்புக்கு மீறியதொரு குளுமை அவற்றில் நிரம்பியிருக்கிறது. எட்டு மணிக்கு ஒரு தம்ளர் பால் குடித்தார். ஊற வைத்த ரஸ்க் மூன்று துண்டங்கள் உள்ளே இறங்கிற்று. இனி மதிய உணவுதான். இடையில் வெதுவெதுப்பாக ஒரு தம்ளர் நீர் அருந்துதல் மட்டுமே.

நான்கு நாட்களாகவே ‘இன்னிக்கு என்ன கெழம?’ என்று கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். காரணம் இருக்கு. அவரது கூட்டாளி ராஜாராமன் நலம் விசாரிக்க வருகிறார். ஒரு வாரத்துக்கு முன்பே செய்தி வந்துவிட்டது. இன்று அந்த நாள். வீடெங்கும் இரைந்து கிடந்த பொம்மைகள் நோட்டுப் புத்தகங்கள் எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கித் துப்புறவு செய்து நாற்காலி மேசைகளை எல்லாம் ஒழுங்குபடுத்தி ’கொடவ்னு மாதிரி கிடக்குது. வீடு வீடாவா இருக்கு?’ என்று இரண்டு மகள்களையும் வைதபடியே ஒப்புரவாக்கி வைத்தாள் மருமகள். கவுச்சி தெரியாது ரூம் ஸ்ப்ரே அடித்து வைத்தாள். ரோஜா இதழ்களின் நறுமணம் காற்றில் அலையடித்து வந்து அறைக்குள்ளும் சுழன்று மிதந்து கித்தாபுவின் நாசிக்குள் நுழைந்தது. கண்கள் கிறங்குவது போல் பாவனை செய்தார் கிழவர். இமாம் சஅதி எழுதிய ‘குலிஸ்தான்’ என்னும் ரோஜாவனத்தில் நுழைந்துவிட்டது அவரின் பிரக்ஞை.

கி.பி.1258. பாரசீக சாம்ராஜ்யத்தின் பிரசித்தி பெற்ற நகரங்களுள் ஒன்றான ஷீராஸ். வசந்த காலத்து அதிகாலை. சிவப்பு ரோஜாக்கள் தென்றலில் தலையசைத்துச் சிரிக்கும் மலர்த்தோட்டம். அதன் நடுவே ஒரு வெண்பளிங்கு மேடையில் மாணவர் குழாத்துடன் அமர்ந்திருக்கிறார் ஐம்பது வயது கொண்ட அறிஞர் முஸ்லிஹுத்தீன் சஅதி. நெடிய தேகம். வெண்ணிற அங்கியும் நீல நிறத்தில் பூவேலைப்பாடுகள் செய்த தலைப்பாகையும் அணிந்திருக்கிறார். கையில் தானியற்றிய குலிஸ்தான் காவியத்தின் பிரதியை வைத்திருக்கிறார். கூர்மையான நாசிக்கு மேல் இருபுறமும் சுர்மா தீட்டப்பட்ட நீள நயனங்கள் கூர்மையான பார்வையுடன் பளபளக்கின்றன. ஈரமும் தீரமும் ஒருசேர இலங்கும் பார்வை. அறிஞர் பெருமகன் சன்னமான ஆனால் தெளிவான குரலில் சொல்கிறார், “உள்ளே செல்லும் மூச்சு ஓர் அருட்கொடை. வெளியேறும் மூச்சு ஓர் அருட்கொடை. ஆக, ஒவ்வொரு ஸ்வாசத்திலும் இரண்டு அருக்கொடைகள் உள்ளன. ஒவ்வொரு அருட்கொடைக்கும் ஒருமுறை இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டியது கடமையாகிறது. எனவே, ஒவ்வொரு ஸ்வாசத்திலும் இரண்டு முறை நன்றி செலுத்த வேண்டியவர்களாய் இருக்கிறோம்!” அவர் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். அருகில் புல்புல் பறவை ஒன்று அன்றலர்ந்த ரோஜாவைச் சுற்றிச் சுற்றிப் பறந்து வந்து கொஞ்சுகிறது.

கிளி ஒன்று பீதி கொண்டு அலறுவது போல் சப்தம் எழுந்ததில் கித்தாபு சாஹிப் தனது கற்பனை கலைந்து விழித்தார். அழைப்பு மணி அழுத்தப்பட்டிருக்கிறது. மூத்த பேத்தி ஃபரீதா வெளிக்கதவம் நோக்கிப் பாய்வதைப் பார்க்கிறார். உள்ளே யாரோ இரண்டு மூன்று நபர்கள் நுழைவதை உள்ளே சாய்ந்து விழும் நிழல்கள் காட்டுகின்றன. ‘உமரு…’. இழுபடும் குரலில் தன் வாழ்நாள் நண்பனை உணர்கிறார். வாக்கிங் ஸ்டிக்கை ஊன்றி நடந்தபடி உள்ளே வரும் அந்த தடித்த ஆகிருதியின் முகத்தில் அழுகையும் சிரிப்பும் முயங்கிக்கொண்டிருப்பதான பாவனை. அருகில் நாற்காலியை நகர்த்தும்படி சைகை காட்டுகிறார். திண்டுக்கல்லில் செட்டில் ஆகிவிட்ட ராஜாராமனின் மகன் வெங்கடேஸ்வரன் நாற்காலியை நகர்த்தி வைத்து அப்பாவை மெதுவாக அமர வைக்கிறார். ”சௌக்கியமா அப்பா?” என்று கேட்கிறார். கித்தாபு சாஹிபின் கை காற்றில் அளைகிறது. வெங்கிட்டு அவருக்குத் தன் கையை நீட்டுகிறார். பற்றி மெல்ல தடவிக்கொடுத்தபடி நன்றாயிருப்பதாக ஒரு புன்னகையில் பதில் சொல்கிறார். உட்காரும்படி ஜாடை காட்டுகிறார். தலையில் சேலையால் முக்காடிட்டுக்கொண்டு கதவின் விளிம்பில் நின்றிருக்கும் மருமகளைப் பார்த்துக் கையை உயர்த்தி அபிநயம் பிடிக்கிறார். “என்ன?” என்கிறார் ராஜாராமன். “தேத்தண்ணி போடச் சொல்றாங்க மாமா. உங்களுக்குச் சக்கரை போடலாங்களா?”

தேநீர்க் கோப்பையைப் பிடித்திருக்கும் ராஜாராமனின் கரம் லேசாக நடுங்குகிறது. “என்னடா இப்படி ஆயிட்டெ?” என்று கேவுகிறார். இருவரின் கண்களும் சுரக்கின்றன. “அட என்னப்பா நீ? யாரு அப்படியே இருந்துட்டாங்க சொல்லு? உடம்புக்கு விதிச்சது இப்படித்தான். உடம்பு நானில்லன்னும்போது என்ன கவல?” என்கிறார் கித்தாபு. காலியான தேநீர்க் கோப்பையை மேசையில் வைத்துவிட்டு எழுந்த வெங்கிட்டு பக்கத்தில் ஒரு வேலை இருப்பதாகவும் ஒரு மணிநேரத்தில் வருவதாகவும் சொல்லிச் செல்கிறான். முதியவர்கள் பழங்கதைகளைப் பேசிக்கொண்டிருக்கட்டும்.

நாள் எப்படி நகர்கிறது என்னும் உசாவலுக்கு கித்தாபு பதில் சொல்கிறார். மூத்த பேத்தி ஃபரீதா படிப்பில் மிகவும் கெட்டிக்காரியாம். ஆறாம் வகுப்புப் பயில்கிறாள். வயதுக்கு மீறிய மொழிப்புலமை கொண்டவள். தமிழாகட்டும் ஆங்கிலமாகட்டும், அவள் வாசித்தால் நாளெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருக்கலாம் என்கிறார். குர்ஆன் மிகவும் ராகத்தோடு ஓதுவாளாம். தினமும் மாலையில் அவளை நூல் வாசிக்கச் சொல்லிக் கேட்பது வழக்கமாகிவிட்டது என்கிறார். சாம்ப்பிள் காட்ட விரும்புகிறார். “ஃபரீதா” என்றவர் அழைத்த குரல் ராஜாராமுக்கே சரியாகக் கேட்கவில்லை. ஆனால் அந்தச் சிறுமி வந்து நின்றாள். உள்ளுணர்வின் பலமோ என்னவோ? என்று ராஜாராம் வியந்துகொண்டார். புத்தக அலமாறியின் பக்கம் சுட்டிக்காட்டி கித்தாபு சாஹிப் காட்டிய சாடையைப் புரிந்துகொண்டவளாக ஒரு நூலை எடுக்கிறாள். ரேண்டமாக அப்படி எதையாவது எடுத்துப் படிப்பதுதான். அவள் கையில் பாரதியார் கவிதைகள் வருகிறது. பழைய நூற்பிரதி. பைண்டிங் செய்து வைத்தது. ஏறத்தாழ எல்லா நூற்களுமே அப்படித்தான் இருக்கின்றன. “படிம்மா” என்று மங்கிய குரலில் அவர் சொல்லவும் நூலை கைப்போக்கில் பிளந்து அவள் வாசிக்கத் தொடங்குகிறாள்:

சுயசரிதை

கனவு

“பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய்க் கனவாய்
மெல்லப் போனதுவே” – பட்டினத்துப் பிள்ளை
முன்னுரை
வாழ்வு முற்றுங் கனவெனக் கூறிய
மறைவலோர்தம் உரைபிழை யன்றுகாண்;
தாழ்வு பெற்ற புவித்தலக் கோலங்கள்
சரதமன்றெனல் யானும் அறிகுவேன்;
பாழ்கடந்த பரநிலை என்றவர்
பகரும் அந்நிலை பார்த்திலன் பார்மிசை;
ஊழ் கடந்து வருவதும் ஒன்றுண்டோ?
உண்மை தன்னொலொர் பாதி யுணர்ந்திட்டேன்.
     
       பேத்தி வாசிக்கத் தொடங்கியதிலிருந்தே சிரிப்பொன்று பொங்கியபடி இருந்தது கித்தாபு சாஹிபுக்கு. வாசித்தது போதும் என்றவளைக் கையமர்த்திவிட்டு ராஜாராமிடம் சொன்னார், “எவ்வளவோ வரிக இருக்கு இலக்கியத்துல. இந்தப் பாரதிய பாத்தியா, சுயசரிதைக்கு எந்த வரிய எடுத்து ஆரம்பிக்கிறான்னு? பட்டினத்தாரோட வரிக. பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய்க் கனவாய் மெல்லப் போனதுவே... இந்த விரக்தி வராம வாழ்க்கைய திருப்தியா முடிச்சவுங்க ரொம்பக் கம்மிதான் போல. இல்ல என்ன மாதிரி ஆளுக்குத்தான் இப்படியெல்லாம் தோணித் துருவுமோ என்னமோ? உண்மை தன்னிலொர் பாதி உணர்ந்திட்டேன்... உண்மை சூரியன மாதிரி. அதோட பாதியத்தானே பாத்துக்கிட்டிருக்கோம்? முழுசா யாரு பாத்தாங்க? பாக்காட்டியுந்தான் என்ன? மீதிச் சூரியனும் அதே மாதிரித்தானே இருக்கும்? பாதி பாத்தாலே முழுசும் பாத்த மாதிரிதான்னு சொல்லலாம்ல?”. கண்ணோரம் நீர் வழிகிறது. ராஜாராமன் அவரின் கைகளைப் பிடித்துக்கொள்கிறார்.
       
       கையிலொரு பொம்மையை வைத்துக்கொண்டு உள்ளே வருகிறாள் சிறிய பேத்தி. இரண்டரை வயதாகிறது. “ரெண்டாவது. ரஹ்மத்து. அம்மாவோட பேரு” என்று சொல்லி அறிமுகப்படுத்துகிறார். குழந்தை அவர்கள் இருவரையும் பார்த்துவிட்டுத் தனது அகவுலகில் நுழைந்துவிட்டது போல் அமர்ந்து பொம்மையை மடியில் போட்டுக்கொண்டு விளையாட்டில் ஆழ்கிறாள்.
       
      பதினோரு மணிவாக்கில் வந்து ராஜாராமனை வெங்கிட்டு அழைத்துப் போனான். கடைசிச் சந்திப்பு என்பது போல் இருவருக்குமே பட்டது. (‘செம்புலம்’ சிற்றிதழின் கடைசிப் பிரதியைப் பிரசவித்து எடுத்துக் கையில் வைத்துப் பார்த்திருந்த போது அதுதான் இறுதிப் பிரதி என்று ராஜாராமனுக்குத் தோன்றியிருக்குமா?) தான் மய்யித்தாகி அவ்வீட்டின் கூடத்தில் கிடத்தப்பட்டிருப்பது போலவும் இன்று வந்தது போலவே கைத்தடி ஊன்றியபடி வந்து தன்னைத் தன் நண்பன் பார்ப்பது போலவும் கற்பனை செய்தார் கித்தாபு. அந்நாள் வெகு தொலைவில் இல்லை என்பது போல் உணர்ந்தார். அறைக்குள் விளையாடியிருக்கும் பேத்தியைப் பார்த்தார். மடியில் பொம்மையைப் போட்டுக் கொஞ்சிக்கொண்டிருந்தது. பரணிலிருந்து எடுத்துத் தரப்பட்ட பழைய மரப்பாச்சி பொம்மை அது. அவரின் கடைசித் தங்கை தவ்லத்து வைத்து விளையாடியது என்று நினைவு. புதிய பொம்மை வரும்வரை இதை வைத்து விளையாடட்டும் என்று கொடுத்திருக்கிறார்கள். துபாயிலிருந்து தாரிக் வரும்போது புதிய பொம்மை வாங்கி வருவானாம். அது அழகிய பெண் பொம்மையாம். முஸ்லிம் பெண் குழந்தைகள் விளையாடுவதற்கென்றே பிரத்யேகமாகத் தயாரிக்கப்படும் ஹிஜார்பி (ஹிஜாப் அணிந்த பார்பி) என்னும் பொம்மையாம். அன்னிய ஆடவர்க்கு அப்பொம்மை தனது கரம் சிரம் கால்களைக் காட்டாதாம். இந்த மரப்பாச்சி பொம்மையோ இப்போது ஆணா பெண்ணா என்றுகூட சொல்ல முடியாதபடிக்குத் தேய்ந்து கிடக்கிறது. 

மரப்பாச்சியைத் தனது மடியிலிட்டு விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் பேத்தியை கித்தாபு கண்ணிமைக்காது பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவளில் தனது அம்மாவைப் பார்த்தார். பெண் பிள்ளைகளுக்கு அவர்களின் குழந்தைப் பருவத்திலேயே தாய்மைப் பண்பு துலங்கத் தொடங்கிவிடுகிறது. பொம்மை அவளின் குழந்தையாகிவிடுகிறது. அதனை அவள் வாஞ்சையுடன் போஷிக்கிறாள். அதற்கு அமுதூட்டுகிறாள். தட்டிக்கொடுத்துத் தூங்கச் செய்கிறாள். அத்தகையதொரு அன்பான பிஞ்சுக் கரம் தட்டிக்கொடுத்தால் நிம்மதியாய் உறங்கிப்போகலாம் என்று கித்தாபுக்குத் தோன்றிற்று. சூரியனின் மறுபகக்த்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போல் அவரின் கண்கள் சுடர்ந்தன.